دو یه ته کرده گم اهل کرماشان َ اهل دیار بیستون نیشان لچکه گی سرم جنس آبرو لباس ورم چین چین و لو لو ار تو نیش کردی ، اصل و نژادد فراموش نکه و شعر حقیر ، یه کم گوش بکه هیچ فرقه نیره اگر کلهری اگر سورانی کرد ایلامی یا کرماشانی کرد مهاباد یا کردسانی کرد کرمانجی یا که شیروانی شاهونشینی یا هورامانی افتخار بکه تو کرد زوانی هیچ فرقه نیره له کام ولاتی له شاره گورا یا که دهاتی همیشه بناز تو کردواری پاک و دلیری ، اصالت داری برای کرده مه ، هم پشت هم شان تو پهلوانی له غرب ایران خویشه که نجیب ، شرم و حیادار دامن پاکه د فخر کردوار ایمه هم خونیم و یه نژادیم تمدن دیریم و قو

کرمانشانه گم شاری دلداران افتخاره گد طاق طاق ستان هر له بیستون تا قصر شیرین ناو نشانه گه له عشق دیرین مرد د دلیره و هر میدانیه گ ژنت شیره ژن جور پیاگانت کرد زوان خوش مردمد پاکن وخته عاشق بون خاس سینه چاکن کرمانشانه گم پهلوان شاره دویت کریله نجابت داره چو ابرو مشکی دویت کردسان نشمین و قشنگ ، ناز خرامان صفای کردسان هیچ کوره نیره مهمان نوازه آبیدر دره مریوان خوشه جای کردواره دل مردمه جور زری واره سقز و بانه ، بهشت ایران اصل کرده گی ماد بابانه کرد کرمانشان کرد کردسان کرد ایلام و کرد خراسان گشتیمان کردیم و قوم مادیم فره داخ دیمنه ولی دلشادیم و گه جای اوشین

هرچند که رنگ و بوی زیبایت مرا

چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا

معلوم نشد که در طربخانه خاک

نقاش ازل بهر چه آراست مرا

شعر از : خیام

ایدل غم این جهان فرسوده مخور

بیهوده نه ایی غمان بیهوده مخور

چون بوده و گذشت و نیست نابوده پدید

خوش باش غم بوده و نابوده مخور

شعر از : خیام

هنگام سپیده دم خروس سحری

دانی که چرا همی کند نوحه گری

یعنی که نمودند در آیینه صبح

کز عمر شبی گذشت تو بیخبری

شعر از : خیام

عزیزا کاسه ی چشمم سرایت

میان هر دو چشمم جای پایت

از آن ترسم که غافل پانهی تو

نشینه خار مژگانم به پایت

شعر از : باباطاهر

هر انکس عاشق است از جان نترسد

یقین از کنده و زندان نترسد

دل عاشق بود گرگ گرسنه

که گرگ از هی هی چوپان نترسد

شعر از : باباطاهر

گر در یمنی چو بامنی پیش منی

گر پیش منی چو با منی در یمنی

من باتو چنانم ای نگار یمنی

خود در غلطم من تو ام یا تو منی

شعر از : ابو سعید ابولخیر